Τα αυτοκίνητα στη σειρά, μοιάζουν σαν φίδι χωρίς κεφάλι. Μια ουρά ατελείωτη, που φτάνει ως εκεί που στρίβει ο δρόμος. Το φανάρι γίνεται πράσινο, τα αυτοκίνητα φεύγουν, θα κάνει ώρα να ανάψει κόκκινο για να ξαναπιάσει δουλειά. Κάθεται στο κρύο τσιμέντο με την πλάτη στον τοίχο της παλιάς πολυκατοικίας. Μαζεύει τα πόδια για να μην ενοχλεί τους πεζούς. Κλείνει τα μάτια και βρίσκεται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Εκεί που γεννήθηκε, εκεί που μεγάλωσε, εκεί που άφησε γονείς, αδέρφια και την πρώτη του αγάπη. Να ήτανε, λέει, πίσω, στην πατρίδα, και να είχε δουλειά. Μια δουλειά καλή, κάτι σίγουρο. Ένα κτήμα, ένα...

Με αφορμή μια τηλεοπτική σειρά Του Κώστα Στοφόρου Πριν λίγο καιρό παρακολούθησα στο Netflix την ιταλική σειρά Diari (Ημερολόγια) που απευθύνεται σε εφήβους. Οι ήρωές της ζουν σε ένα νησί και παρακολουθούμε την καθημερινότητά τους στο σχολείο και στην οικογένεια. Το σημαντικό είναι πως βλέπουμε τα πράγματα από την πλευρά των παιδιών, τόσο σε ό,τι αφορά στις σχέσεις με τους γονείς και στους εκπαιδευτικούς, όσο και μεταξύ τους. Το ξύπνημα του έρωτα, η φιλία που δοκιμάζεται, η αποτυχία στο σχολείο, οι σκανταλιές – όλα έχουν τη θέση τους. Πραγματικά σημερινά παιδιά, από αυτά που συναντάμε όσοι ασχολούμαστε από οποιοδήποτε πόστο...

Ήμουνα στο βυθό  κι έπρεπε το συντομότερο να βγω στην επιφάνεια. Ν. Δαββέτας, Ο ζωγράφος του Μπελογιάννη Εάν η ομογενοποίηση, η «νορμαλοπάθεια» συνιστά κοινωνική αρρώστια, εάν ο νόμος και η τάξη συνιστούν εχθρούς της ασφάλειας, εάν η βία και το έγκλημα συνιστούν πράξεις αντίστασης, εάν η καλή βία συνιστά νόμιμο λόγο για την κακή βία, εάν η παρακρατική τρομοκρατία «συνομιλεί» με την παραστρατιωτική, εάν ο πατριωτισμός λογίζεται ως εθνικοφροσύνη, εάν η άσκηση του δικαιώματος του ενός συνιστά κατάργηση του δικαιώματος του άλλου, εάν ο θυμός συνιστά ηθική βάση γενικής κοινωνικής ρήξης, εάν η ανοχή των έντρομων συνιστά αποδοχή του τρόμου,...