
Υπάρχει άραγε έρωτας δίχως τέλος; Στο ερώτημα απαντάει η Τζωρτζίνα Βερβέρογλου μέσα από το βιβλίο της «Το τέλος ενός έρωτα δίχως τέλος» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Κύφαντα». Με τη συγγραφέα, κάτοικο Κηφισιάς, γνωστή γενικά στην πόλη μας, αφού δίδαξε σε σχολεία της, συνομιλήσαμε, πού αλλού; Σε ένα παγκάκι.
Η Τζωρτζίνα Βερβέρογλου έχει εργαστεί ως δασκάλα σε όλες τις βαθμίδες της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, για περίπου τριάντα χρόνια. Μιλάει αγγλικά και γαλλικά. Γράφει αισθηματικά μυθιστορήματα και περνά τον χρόνο της πλάθοντας χαρακτήρες, που ερωτεύονται και ζουν παθιασμένες ιστορίες με αίσιο τέλος.
Γιατί επιλέξατε να γράφετε αισθηματική λογοτεχνία;
Επέλεξα να γράφω αισθηματική λογοτεχνία, διότι αυτό το είδος είναι από τα πιο αγαπημένα μου. Διαβάζω αισθηματική λογοτεχνία, τη λατρεύω, με ξεκουράζει και μου αρέσει, γιατί δίνει μια αισιόδοξη νότα σε ό,τι κάνω, τόσο όταν γράφω και δημιουργώ τους ήρωές μου, όσο κι όταν διαβάζω, σαν απλή αναγνώστρια.
ΒρείτεΒιβλία
- Πιστεύετε στο happy end;
Πιστεύω, το ελπίζω και το επιζητώ, τόσο στις ιστορίες μου, όσο και στη ζωή μου. Πιστεύω ότι αν πράττει κανείς με γνώμονα την αγάπη, το σύμπαν βρίσκει τον τρόπο να μας επιστρέψει όλο αυτό, με το κατάλληλο για εμάς happy end.
- Στο βιογραφικό σας αναφέρετε ότι γράφετε ιστορίες με αίσιο τέλος. Θεωρείτε ότι αυτό επηρεάζει τον αναγνώστη που διαβάζει την ιστορία σας, γνωρίζοντας κατά κάποιον τρόπο εξαρχής ότι στο τέλος όλα θα πάνε καλά;
Αν κρίνω από τον εαυτό μου σαν αναγνώστρια, όταν διαλέγω ένα τέτοιου είδους βιβλίο να διαβάσω, το διαλέγω ακριβώς γι’ αυτόν το λόγο, για να μπω σε μια θετική διάθεση, ακόμα κι αν όλα γύρω δεν πάνε καλά. Βέβαια, παίζει ρόλο κι η πλοκή, ο τρόπος γραφής, οι ανατροπές, οι χαρακτήρες κι όλα αυτά που χρειάζονται για να κρατήσουν έναν αναγνώστη μέχρι το τέλος της ιστορίας. Για όλους αυτούς τους λόγους, η αισθηματική λογοτεχνία δεν είναι ένα εύκολο είδος, αφού ο συγγραφέας ακροβατεί τις περισσότερες φορές, ώστε να μην γράψει μια ιστορία-κλισέ, αλλά να είναι ενδιαφέρουσα και να την ευχαριστηθεί ο αναγνώστης του.
- Πόσα αυτοβιογραφικά σας στοιχεία έχει η ηρωίδα σας η Μαρίνα, δεδομένου ότι ξεκινάει να γράφει και αυτή αισθηματικά μυθιστορήματα;
Η ηρωίδα μου έχει το δικό μου προφίλ, δηλαδή είναι δασκάλα, με συγγραφικές ανησυχίες κι έχει ένα έφηβο γιο, γιατί έκρινα ότι έπρεπε να κινηθώ στην πρώτη μου συγγραφική απόπειρα, σε περιβάλλοντα που μου είναι γνώριμα, αλλά η ιστορία δεν είναι αυτοβιογραφική. Έχει στοιχεία από την μοιραία ερωτική ιστορία μιας καλής φίλης, πασπαλισμένη με άπειρη μυθοπλασία.
- Εντυπωσιακός ο τίτλος «το τέλος ενός έρωτα δίχως τέλος». Πιστεύετε ότι υπάρχουν έρωτες δίχως τέλος;

Ασφαλώς και το πιστεύω! Οι μεγάλοι έρωτες, όσο περίπλοκοι ή αδιέξοδοι κι αν είναι, αν αφορούν δυο ανθρώπους που έχουν αγαπηθεί βαθιά, δεν τελειώνουν ποτέ και πάντα υπάρχουν σε ένα παράλληλο σύμπαν της καρδιάς μας, για να μας εμπνέουν.
- Επηρεάζει ο τόπος στην εξέλιξη μιας αισθηματικής ιστορίας;
Σίγουρα επηρεάζει ο τόπος, διότι προσθέτει κάτι, στην ατμόσφαιρα της ιστορίας.
ΒιβλίαΙστορίας
- Πιστεύετε ότι η Κηφισιά αποτελεί ένα καλό σκηνικό για τέτοιες ιστορίες;
Ναι, η Κηφισιά έχει ακόμη σε κάποια κομμάτια της, αυτόν τον ρομαντισμό μιας άλλης εποχής και θα μπορούσε να αποτελέσει σκηνικό για τέτοιες ιστορίες.Αυτό το βλέπει κανείς, αν κάνει μια βόλτα με μόνιππο αμαξάκι τις Κυριακές. Βλέπει γωνιές που στην καθημερινότητά του δεν τους έχει δώσει την απαραίτητη σημασία, ή δεν έχει διακρίνει την ομορφιά τους.
- Ποια η δική σας σχέση με την Κηφισιά;
Αφότου παντρεύτηκα, ζω 20 χρόνια στην Κηφισιά κι έχω δουλέψει ως δασκάλα σε πάρα πολλά σχολεία της. Την αγαπώ κι έχω δημιουργήσει πολύ όμορφες αναμνήσεις με τον κόσμο και τα παιδιά, διδάσκοντας όλα αυτά τα χρόνια, καθώς κι ανεκτίμητες φιλίες.
- Μπορείτε να φανταστείτε μια αισθηματική ιστορία που να ξεκινάει ή να τελειώνει σε ένα παγκάκι; Υπάρχει για εσάς κάποιο αγαπημένο παγκάκι; ΒρείτεΈπιπλα

Πολύ ωραία πρόκληση για κάποιο επόμενό μου βιβλίο… Ναι, θα μπορούσα πολύ εύκολα να φανταστώ μια τέτοια ερωτική ιστορία. Έχω πράγματι ένα πολύ αγαπημένο παγκάκι, στο οποίο πήγαινα με τη γιαγιά μου όταν ήμουν τεσσάρων χρονών, κι έμενα στην περιοχή του Παπάγου. Είναι ένα ξύλινο παγκάκι πίσω από την εκκλησία του Τίμιου Σταυρού, όπου με πήγαινε κάθε μεσημέρι η γιαγιά μου για να με ταΐσει, διότι δεν έτρωγα εύκολα το φαγητό μου και μου έλεγε ένα σωρό παραμύθια, μέχρι να γυρίσει η μητέρα μου από τη δουλειά της και να μας μαζέψει στο σπίτι.